แท็กซี่รอบดึก

Posted on December 18, 2012

0


Rama8 Bridge

เป็นคนขับรถไม่เป็น เวลากลับดึกก็ต้องพึ่งแท็กซี่

โดยส่วนตัวแล้วคิดว่าพี่แท็กซี่กะดึกส่วนใหญ่สุขภาพจิตจะดี เปิดคลื่นวิทยุถูกใจ ถ้าไม่ฟังคลื่นผี ก็คลื่นเพลงลูกทุ่งฟังสบายๆไปเลย บางคันก็ชอบชวนคุย ที่สำคัญ มักจะเจอแต่คนที่คุยสนุกซะด้วย …ไม่รู้เพราะอะไร

คืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่เรียกพี่แท็กซี่กะดึกจากหน้าเมเจอร์ปิ่นเกล้า กลับไปยังตรอกโรงหมู พอล้อเคลื่อนไปได้สักระยะพี่(ลุง)เขาก็ชวนคุยเลย

“แต่ก่อนผมเป็นนักเลงอยู่แถวนั้นเหมือนกันนะ ติดตามเฮียตี๋ ตลาดน้อย คุณรู้จักรึเปล่า…คงไม่หรอกมันนานมากแล้วคุณคงเกิดไม่ทัน ตอนนู้นนะ สบาย ไปไหนมาไหน โก้เลย ติดตามเจ้าพ่อ กินก็กินเหลา แถวนั้นมีร้านหัวปลาดังนี่นา ร้านชื่ออะไรนะ…ตั่งจั่วหลีใช่ไหม”

เราพยักหน้าเออออและรับฟังเรื่องที่พี่แท็กซี่พูดรวดเดียวยาว เล่าถึงชีวประวัติของแกถึงชีวิตนักเลงวังบูรพาสมัยก่อน สลับกับตกลงเส้นทางการกลับว่าจะไปทางไหนดี

ได้ความว่าพี่แกจะขับรถออกซ้ายที่แยกอรุณอมรินทร์ ตรงไปยังสะพานพระราม 8 เพื่อไปยังเส้นแม้นศรี ไอ้เราไม่เคยนั่งรถกลับผ่านเส้นนี้มาก่อน เลยตื่นเต้นหยิบมือถือขึ้นมาเก็บภาพสะพานพระราม 8 เอาไว้ ขณะที่ฟังพี่แท็กซี่เล่าถึงเรื่องต่อไป

“เออใช่…คุณเคยกินขาหมูแถวตรอกโรงหมูไหม ที่ขายตอนเช้าๆ อร่อยมากเลยนะ เมื่อก่อนผมไปกินประจำ…”

อะเหยด…เท่านั้นแหละ ตาลุงโพลงด้วยความตื่นเต้น…ไม่อยากจะบอกว่าร้านที่พี่พูดถึงน่ะ ร้านของพ่อผมเองครับ

นี่แหละครับที่ประเด็นที่ลากยาวมาตั้งแต่ต้นเรื่อง ใจความที่อยากเล่ามาทั้งหมดอยู่ตรงนี้แหละ… ข้าวขาหมูที่บ้านผมอร่อยนะ ชื่อร้าน “มันอยู่ในกระทะ” เชิญมากินได้ที่ตรอกโรงหมู ขายทุกวัน 6.00น.-10.00น. (แต่ก่อนขายตั้งแต่ตี 4 เพราะคาเฟ่แถวนั้นเยอะ)

จบแล้ว ภูมิใจนำเหนอมาก…แม่ช้อยไม่ต้องมารำ เชลล์ไม่ต้องมาชิม ก็เจอ Consumer Voice เสียงจริงตัวจริง เล่าให้ฟัง

ปล.
ช่วงท้ายการโดยสาร … พี่แท็กซี่สรุปชีวิตแกให้ฟังว่า “ชีวิตคนเราก็ต้องมีขึ้นก็ต้องมีลง ตอนนี้ชีวิตผมลง ผมก็ไม่ได้ติดกับอะไร แต่อย่างนั้นผมก็ไม่ชอบเป็นลูกน้องใคร เลยมาขับแท็กซี่นี่แหละ สบายใจดี”

เอ่อ ไม่อยากขัดนะครับ…เมื่อตอนผมขึ้นรถพี่ พี่ยังอวดว่าเป็นลูกน้องตามเสี่ยอยู่เลยไม่ใช่เรอะ

Advertisements